بله، پژوهش‌های جدید نشان داده‌اند که اختلال در متابولیسم آهن ممکن است با بیماری آلزایمر و بیماری‌های مزمنی مانند دیابت نوع ۲، چاقی، افسردگی و بیماری‌های قلبی در ارتباط باشد.

مغز انسان برای فعالیت روزانه خود به مقدار زیادی انرژی نیاز دارد. بیشترین میزان این انرژی از گلوکز یا قند خون تأمین می‌شود. در برخی بیماری‌ها مانند آلزایمر، فرآیند جذب گلوکوز توسط سلول های مغزی دچار اختلال می شود. این اختلال زنجیره ای از واکنش‌ها را در بدن ایجاد می‌کند:
بدن سعی می‌کند با استفاده از پروتئین فریتین، سطح آهن را تنظیم کند.

• کاهش آهن آزاد در سلول رخ می‌دهد.
• مسیرهایی در سلول فعال می‌شوند تا از گلوکز بیشتری استفاده شود و انرژی تولید گردد.
• آنزیمی به نام AMPK فعال می‌شود تا سلول بتواند انرژی خود را حفظ  و اجزای فرسوده‌اش را بازیافت کند.

در صورت عدم توقف یا عدم  تنظیم این روند…

مشکلات جدیدی ایجاد خواهند شد از جمله :

• مرگ سلولی وابسته به آهن (فروپتوز)؛
• تجمع آهن در کبد و طحال؛
• کم‌خونی التهابی، که در بسیاری از افراد مبتلا به آلزایمر دیده می‌شود.

برخلاف تصور عموم، مصرف مکمل آهن همیشه راه‌حل مناسبی نیست.
مطالعه جدید پیشنهاد می‌کند که به‌جای مصرف مستقیم آهن، بهتر است:

• جذب گلوکز و تأمین انرژی سلولی بهبود یابد.
• از داروها، رژیم غذایی مناسب یا ترکیبات گیاهی برای تقویت این فرآیندها استفاده شود.